Przesłanki rozwodu. Zupełny i trwały rozkład pożycia.

Cykl: prawo rodzinne, część 4

Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, aby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód (art. 56 KRO).

Co oznacza zupełny rozkład pożycia? To zerwanie wszelkich więzi duchowych, fizycznych i materialnych, łączących małżonków.

Zerwanie więzi fizycznej czy materialnej nie zawsze musi świadczyć o rozkładzie pożycia choćby dlatego, że niejednokrotnie wynika to z okoliczności niezależnych od małżonków lub z ich zgodnej woli. Przykładem takiej sytuacji może być ustanie współżycia fizycznego na skutek choroby małżonka, rozłączenie małżonków spowodowane pobytem w szpitalu, długotrwałym wyjazdem służbowym, pracą zarobkową małżonków w różnych odległych od siebie miejscowościach, itp. Brak natomiast wspólnoty duchowej będzie zawsze objawem rozkładu pożycia.
Natomiast w przypadku gdy przy braku więzi duchowej i fizycznej pozostały pewne elementy więzi materialnej, rozkład pożycia może być mimo to uznany za zupełny, jeśli utrzymanie owych elementów zostało wywołane szczególnymi okolicznościami, na przykład gdy sytuacja finansowa nie pozwala na oddzielne zamieszkiwanie małżonków.
Nawet sporadyczne tylko stosunki fizyczne między małżonkami z reguły wskazują, że rozkład pożycia nie jest jeszcze zupełny.

OKIEM EKSPERTA

Zupełny i trwały rozkład pożycia oznacza ustanie więzi emocjonalnej, fizycznej i gospodarczej między małżonkami, przy czym brak jednej z nich nie zawsze przesądza o oddaleniu pozwu. Sąd ocenia stan faktyczny na moment orzekania, a nie wyłącznie na podstawie przeszłych zdarzeń czy deklaracji stron. Kluczowe znaczenie mają konkretne dowody potwierdzające trwałość rozkładu, a nie subiektywne przekonanie jednego z małżonków.

O trwałości rozkładu pożycia małżeńskiego można mówić wówczas, kiedy na podstawie okoliczności sprawy zasadny jest wniosek, że pomiędzy małżonkami nie jest możliwy powrót do wspólnoty małżeńskiej we wszystkich jej płaszczyznach – duchowej, fizycznej, materialnej.
Z reguły ocena, że rozkład ma cechę trwałości, jest możliwa po upływie dłuższego czasu od rozejścia się małżonków. Upływ dłuższego czasu nie stanowi jednak zawsze koniecznej przesłanki trwałości rozkładu pożycia małżeńskiego.
Długotrwałość rozłąki nie zależy wyłącznie od faktu, czy i od jak dawna małżonkowie nie mieszkają w jednym mieszkaniu, ale przede wszystkim od tego, czy i od jak dawna małżonkowie faktycznie nie współżyją ze sobą.
Nie są wyłączone wypadki, w których uzasadniony jest wniosek, że rozkład stał się trwały wkrótce po jego nastąpieniu. Sytuacja taka może mieć miejsce na przykład gdy małżonkowie w ogóle nie podjęli współżycia po zawarciu małżeństwa albo zaistniały okoliczności o takiej wadze i znaczeniu dla pożycia i tak dalece naruszające harmonijność związku, że niepodobny jest powrót małżonków do wspólnoty.
Sama gotowość małżonka powrotu do pożycia małżeńskiego wyrażona w toku procesu o rozwód nie unicestwia rozkładu pożycia, niezależnie od tego, czy okazuje ją małżonek winny, czy niewinny.

Potrzebujesz złożyć sprawę o rozwód? Skontaktuj się z nami.